رضاعلی محمدپور

سابقه و هدف : ارزشیابی آموزشی یکی از مولفه های اساسی جهت ارتقای کیفیت آموزشی در دانشگاه ها ب ه شمار می رود. با توجه به اینکه دانشکده پزشکی ساری هم اکنون در رشته های متفاوتی دارای دستیار می باشد و فراگیران رشته های بالینی در مقاطع متفاوتی در دانشگاه علوم پزشکی مازندران به تحصیل اشتغال دارند و از طرفی تاکنون مقایسه ای در مورد همخوانی ارزشیابی فراگیران مقاطع مختلف از اساتید صورت نگرفته است ما بر آن شدیم تا در این مطالعه ارزشیابی دستیاران را با دانشجویان و کارورزان در دانشگاه علوم پزشکی مازندران مورد مقایسه قرار دهیم. مواد و روش ها : این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بوده و همه فراگیران آموزش بالینی و همه گرو ههای بالینی دانشده پزشکی ساری را که همزمان دستیار و کارورز یا دانشجوی بالینی در آن ها به تحصیل اشتغال داشته اند را در بر م یگیرد. در این مطالعه 6 رشته کودکان، قلب و عروق، زنان و زایمان، داخلی، اعصاب و روان و جراحی مورد ارزیابی قرار گرفتند و از 183 فراگیر به صورت سرشماری درباره 51 نفر از اساتید بالینی و با استفاده از 1529 پرسشنامه با 22 سوال به صورت نمرات مورد ارزیابی قرار گرفت. SPSS 22 ، ارزیابی صورت گرفت و داده ها توسط نرم افزار - 0-10 و نمره 110 39 درصد آن ها دستیار و بقیه کارورز بودند. دربین این 6 / 60 درصد از فراگیران زن و بقیه مرد بودند و 4 / یافته ها :. 1 از سایر گروه ها در یک زیر مجموعه (p<0/ گروه آموزشی 2 گروه کودکان و زنان و زایمان با تفاوت معنی داری ( 001 22 فراگیران - 0 و نیز نمره 110 - همگن میانگین نمره بالاتری از فراگیران دریافت کرده اند . بین نمرات ارزیابی 10 بین ارزیابی دستیاران و کارورزان از اساتید ،p<0/ و 01 r=0/ همبستگی 85 درصد وجود داشت (همبستگی پیرسون 85 و با یکدیگر همخوانی نداشت . فراگیران مرد و زن ارزیابی مشابهی از اساتید (p<0/ تفاوت معنی داری وجود داشت ( 001 .(p=0/ داشتند ( 37 استنتاج : ارزیابی دستیاران تفاوت قابل توجهی نسبت به ارزیابی سایر فراگیران مقاطع مختلف بالینی از اساتید داشته و این عدم همخوانی باید در برنامه ریزی آموزشی در بخش های مختلف مورد توجه قرار گیرد.

بررسی نتايج عمل جراحی پارگی رباط صلیبی قدامی زانوي ورزشکاران در بيمارستان هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي مازندران سید اسماعیل شفیعی1        مهدی محمد جوادی2        محمدحسین کریمی نسب1        مسعود شایسته آذر1سید محمدمهدی دانشپور2        رضاعلی محمدپور3         انوشيروان محمدي4چكيدهسابقه و هدف : با توجه به گسترش فعاليت‌هاي حرفه‌اي ورزشي در سال‌های اخیر و شیوع بالای پارگی رباط صليبي قدامي زانو در ورزشکاران، بروز استئوآرتريت زانو در صورت درمان ناقص اين پارگي و عدم ترمیم خودبخودی رباط، بررسی و شناخت نتايج عمل جراحی‌کمک بزرگی به‌کاهش عوارض و بازگشت سریع ورزشکار به فعالیت‌های قبلی خواهد کرد. هدف از این تحقیق، بررسی وشناخت نتايج عمل جراحی پارگی رباط صلیبی قدامی ورزشکاران شهرستان ساری در سال‌های 87- 86 بود.مواد و روش ها : در این مطالعه توصیفی 57 نفر از ورزشکاران مرد مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های شهر ساری در سال‌های87-86 که قبلاً تحت عمل جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی قرارگرفته بودند، مورد بررسی قرارگرفتند. بیماران پس از عمل جراحی از نظر دامنه حرکتی و پایداری مفصل زانو توسط تست‌های Lachman وDrawer test مورد سنجش قرار گرفتند. آنالیز آماری نتایج با کمک آزمون‌های آماری t ، X2 و ANOVA صورت گرفت.یافته ها : میانگین سنی بیماران 17/6 ± 56/26 سال و متوسط فاصله زمانی بین عمل جراحی تا آخرین ویزیت بیماران 57/10± 4/18 ماه بود. شایع ترین علت پارگی، ورزش فوتبال 2/63 درصد بود. 7/94 درصد از بیماران از نتیجه عمل جراحی رضایت و 3/5 درصد از بیماران از نتیجه عمل ناراضی بودند.در ميان بیماران 7/94 درصد محدوده حرکتی کامل (140-0 درجه) و 3/5 درصد محدودیت حرکتی 30-10 درجه داشتند. در 2/91 درصد بعد از جراحي مفصل زانو پایدار و در 8/8 درصد زانوی ناپایدار داشتند.استنتاج : با توجه به نتایج حاصل از جراحی بازسازی رباط صلیبی قدامی و میزان بالای رضایتمندی بیماران از عمل جراحی، به نظر می‌رسد که بازسازی رباط به روش جراحی، روش موثری در درمان آسیب‌های این رباط برای بیماران فعال از لحاظ جسمی می‌باشد.  واژه‌های كليدي: پیامد عمل جراحی، پارگی رباط صلیبی قدامی، ورزشکاران مولف مسئول: سيد محمدمهدي دانشپور- ساري: ميدان معلم، معاونت تحقيقات و فناوري، دانشگاه علوم پزشكي مازندران             E-mail: md_daneshpoor@yahoo.com1. گروه ارتوپدي، دانشكده پزشكي دانشگاه علوم پزشكي مازندران2. پزشك عمومي، دانشگاه علوم پزشكي مازندران3. گروه آمار، دانشكده بهداشت، دانشگاه علوم پزشكي مازندران4. كارشناس مركز آموزشي درماني امام خميني، دانشگاه علوم پزشكي مازندرانEتاريخ دريافت : 12/8/88          تاريخ ارجاع جهت اصلاحات : 19/12/88           تاريخ تصويب : 21/2/89 

چكيدهسابقه و اهداف : اضطراب مرگ، ترس آگاهانه يا ناخودآگاه از مرگ است كه متغيرهاي زيادي را مي توان با آن مرتبط دانست. هدف از اين مطالعه تعيين ميزان شيوع اضطراب مرگ در ميان كاركنان يكي از بيمارستانهاي دولتي ساریمي باشد.مواد و روش ها: اين پژوهش مطالعه ای توصيفی است که ابزار گرد آوری داده ها پرسشنامه ای دو قسمتی است که قسمت اول شامل مشخصات دموگرافیک و قسمت دوم شامل پرسشنامه  )(TDAS)Templer's Death Anxiety Scale 15 سوأل صحيح-غلط) می باشد. 576 کارمنددریکی از بیمارستانهای دولتی ساری  به روش سرشماری مورد مطالعه قرار گرفتند. داده ها با بکار گیری شاخص های آمار توصیفی، آزمونهای آماری T-test  و Chi-square آنالیز شدند.یافته ها: محدوده سنی شرکت کنندگان بین 20-53 سال بوده است. 42،2درصد افراد اضطراب مرگ كم و 57،8درصد اضطراب مرگ بالا داشتند. ميانگين نمرات كسب شده از پرسشنامه توسط زنان ومردان به ترتیب 133/3±70/7 و 2،552±19/6 بوده است. درجه اضطراب مرگ با جنسيت ارتباط معني داري داشت درحاليكه با متغيرهاي سن ، نوع تاهل، تعداد فرزند، تحصيلات و وضعيت شغلي ارتباطي را نشان نداد. استنتاج: نتایج مطالعه حاصل موید وجود اضطراب مرگ با شدت بالا در اکثریت جمعیت مورد مطالعه بوده است که میتواند ناشی از شرایط ویژه کاری، ترکیب سنی و جنسی نمونه ها باشد. با توجه به نتایج پیشنهاد می شود ضمن توجه مسئولین بهداشت روان به جمعیت های مشابه جهت ارتقای کیفیت بهداشت روان، مطالعاتی گسترده تر در جمعیت های عمومی انجام شود.  واژه های کلیدی: اضطراب مرگ ، کارکنان بیمارستان ، ساری.   Eاين تحقيق با شماره 21-87 در شوراي پژوهشي دانشگاه ثبت و با حمايت مالي دانشگاه علوم پزشكي مازندران انجام شده است.مولف مسئول: دکتر عباس مسعودزاده: ساری، کیلومتر 5 جاده نکا، مرکز آموزش درمانی زارع                                      Email:masoudzadeh@yahoo.com1. متخصص روانپزشكي، عضو مركز تحقيقات روانپزشكي و علوم رفتاري و استادياردانشگاه علوم پزشكي مازندران2. متخصص روانپزشكي ، عضو مركز تحقيقات روانپزشكي و علوم رفتاري مازندران 3. دکترای آمار حياتي، دانشیار دانشكده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی مازندران 4. پزشک عمومی دانشگاه علوم پزشکی مازندرانEتاريخ دريافت : 26/3/87                          تاريخ ارجاع جهت اصلاحات: 12/5/87                      تاريخ تصويب: 22/8/87